ARC Raiders. Przyjaciel czy skurwiel? Decyzja należy do ciebie

W większości sieciowych strzelanek sprawa jest prosta. Widzisz przeciwnika, celujesz, strzelasz. Ewentualnie najpierw rzucasz mu kilka mniej parlamentarnych określeń, a dopiero później wysyłasz na respawn. ARC Raiders trochę komplikuje ten schemat.

Tutaj spotkanie drugiego gracza nie zawsze oznacza początek walki. Czasami wystarczy kilka sekund rozmowy, żeby dwóch zupełnie obcych sobie graczy postanowiło ruszyć razem w stronę wspólnego celu. Innym razem ktoś zapewni cię, że jest friendly, po czym po chwili otworzy ogień prosto w plecy.

I właśnie w tym tkwi jeden z najciekawszych elementów produkcji Embark Studios. ARC Raiders daje nam możliwość wyboru. Możemy być przyjaźni, możemy być agresywni, możemy pomagać innym albo wykorzystać ich zaufanie. Gra nie próbuje decydować za nas, jakimi ludźmi powinniśmy być na powierzchni.

Nie każdy Raider chce cię zabić

Extraction shootery z natury opierają się na ryzyku. Wchodzimy na mapę, zbieramy przedmioty, wykonujemy zadania i próbujemy wrócić z całym dobytkiem. Problem w tym, że na tej samej mapie znajduje się kilkunastu innych graczy, którzy mają dokładnie taki sam plan. A przynajmniej w teorii.

W ARC Raiders pojawia się jednak coś, co potrafi całkowicie zmienić przebieg spotkania. Proximity chat pozwala nawiązać kontakt z obcymi graczami, a komunikacja nie musi kończyć się wymianą ognia. Czasami wystarczy zwykłe „friendly?”, żeby potencjalny przeciwnik stał się tymczasowym sojusznikiem.

Można wspólnie walczyć z maszynami ARC, wymienić się przedmiotami, pomóc komuś wykonać zadanie albo po prostu przez chwilę podróżować razem. Nie ma znaczenia, że jeszcze kilka minut wcześniej nie mieliśmy pojęcia o swoim istnieniu. Na powierzchni wspólny interes potrafi połączyć nawet największych nieznajomych.

Oczywiście nie oznacza to, że wszyscy Raiderzy posiadają Rozum i Godność Człowieka. Sytuacji, w których ktoś przez voice chat zapewnia o pokojowych zamiarach, a następnie strzela w plecy przy pierwszej okazji, jest cała masa. Czasami wystarczy minąć drugiego gracza, żeby ten uznał, że właśnie nadarzyła się idealna okazja do zdobycia darmowego lootu.

I trudno mieć do takich osób pretensje o samo korzystanie z PvP. Gra daje im taką możliwość, a ryzyko utraty ekwipunku jest częścią całego doświadczenia. Jest jednak różnica między otwartą walką a udawaniem przyjaciela tylko po to, żeby wykorzystać czyjeś zaufanie.

Wróg mojego wroga jest moim przyjacielem

Jedną z ciekawszych sytuacji w ARC Raiders jest moment, w którym pojawia się większe zagrożenie ze strony maszyn ARC.

Nagle priorytety się zmieniają. Dwóch graczy, którzy normalnie mogliby walczyć o te same zasoby, zaczyna współpracować, ponieważ wspólny przeciwnik stanowi znacznie większy problem niż drugi człowiek z karabinem.

To trochę odwrócenie typowego podejścia do PvP. Nie chodzi wyłącznie o eliminowanie innych graczy i przejmowanie ich wyposażenia. Czasami znacznie więcej można zyskać, odkładając broń i skupiając się na zagrożeniu, które dotyczy wszystkich.

Taka współpraca nie wymaga wcześniejszego planowania ani znajomości drugiej osoby. Wszystko dzieje się spontanicznie. Kilka słów przez mikrofon, szybka decyzja i nagle mamy drużynę złożoną z przypadkowych ludzi.

I właśnie takie momenty sprawiają, że zwykła wyprawa po loot potrafi zamienić się w historię, którą pamięta się znacznie dłużej niż kolejną wygraną strzelaninę.

Niepisany kodeks Raiderów

Z czasem w społeczności zaczynają funkcjonować pewne nieformalne zasady. Jeśli ktoś sygnalizuje pokojowe zamiary, wypada odpowiedzieć. Jeśli wspólnie walczycie z maszyną, niekoniecznie dobrym pomysłem jest strzelenie sojusznikowi w plecy zaraz po zakończeniu starcia. A jeśli ktoś pomaga ci przetrwać trudną sytuację, można przynajmniej spróbować odwdzięczyć się tym samym.

Nie są to zasady narzucone przez twórców. Gra nie wystawia nam oceny za zachowanie ani nie blokuje możliwości zdradzenia drugiego gracza. Cała zabawa polega na tym, że społeczność sama tworzy własne reguły.

Sam miałem zresztą sytuację, która dobrze pokazuje, dlaczego tak lubię ten aspekt ARC Raiders. Podczas jednej z wypraw polowałem solo na Leapera. Jak można się domyślić, nie wszystko poszło zgodnie z planem i ostatecznie wylądowałem na ziemi. Zacząłem więc przez voice chat wołać o pomoc, licząc, że może ktoś akurat będzie w pobliżu.

I faktycznie. Pojawił się inny gracz, który zamiast wykorzystać sytuację, podniósł mnie i pomógł dokończyć walkę z Leaperem. W ramach podziękowania podarowałem mu Bobcata 4.

Niby drobnostka, ale właśnie takie sytuacje sprawiają, że ARC Raiders zostaje w pamięci. Dwóch przypadkowych ludzi spotyka się na mapie, jeden pomaga drugiemu, a na koniec obaj wychodzą z tego z czymś więcej niż tylko kolejnym przedmiotem w ekwipunku.

Mógł mnie przecież zostawić. Nie miał żadnego powodu, żeby ryzykować własnym ekwipunkiem dla obcego gracza. Po prostu wybrał współpracę.

Zaufanie ma swoją cenę

Nie zawsze jednak takie spotkania kończą się happy endem. Razem z drużyną wybraliśmy się na Królową i po drodze spotkaliśmy inny team. Początkowo wszystko wyglądało bardzo dobrze. Gracze okazali się przyjaźni, więc zamiast walczyć ze sobą, postanowiliśmy połączyć siły i wspólnie rozprawić się z bossem.

Królową udało się zabić, obie ekipy zlootowały jej szczątki, a nam dodatkowo wpadł Queen Reactor. Pozostało już tylko dotrzeć do windy i spokojnie zakończyć wyprawę.

No właśnie. Spokojnie.

Dosłownie chwilę przed ekstrakcją drugi team otworzył do nas ogień i wyeliminował całą naszą ekipę. Ludzie, z którymi jeszcze przed chwilą wyskoczyłbym na piwo w realu, nagle postanowili uznać nasz loot za swój własny.

Trudno nie docenić ironii tej sytuacji. Przez większość wyprawy współpraca układała się idealnie. Wspólnie pokonaliśmy Królową, obie drużyny miały z tego korzyści, ale najwyraźniej ktoś uznał, że Queen Reactor i reszta naszego ekwipunku są warte więcej niż dotrzymanie niepisanej umowy.

I właśnie takie momenty sprawiają, że w ARC Raiders trudno komukolwiek zaufać. Możesz współpracować z drugim teamem przez całą wyprawę, ale nigdy nie masz pewności, czy nie czeka tylko na odpowiedni moment, żeby posłać cię do piachu.

Co ciekawe, zdrada potrafi zaboleć bardziej niż zwykła przegrana strzelanina. Kiedy od początku wiesz, że ktoś chce cię zabić, przynajmniej sytuacja jest jasna. Gorzej, kiedy przez kilkanaście minut wspólnie walczycie, pomagacie sobie i dzielicie ryzyko, a na samym końcu twój nowy kolega postanawia sprawdzić, ile wart jest twój ekwipunek.

Nie każdy musi być przyjacielem

Nie chciałbym sprowadzać ARC Raiders do gry, w której wszyscy powinni być przyjaciółmi. PvP jest ważną częścią całego doświadczenia i nie ma nic złego w tym, że ktoś woli strzelać do innych zamiast bawić się w uprzejmości.

To właśnie możliwość wyboru sprawia, że te spotkania są tak interesujące. Nie ma jednego właściwego sposobu na zachowanie się wobec drugiego gracza. Możesz pomóc, możesz zignorować, możesz zaatakować. Każda z tych decyzji jest częścią rozgrywki.

Zresztą z biegiem miesięcy sam coraz częściej trafiałem na agresywnych Raiderów. Nie wyciągałbym jednak z tego prostego wniosku, że społeczność nagle stała się gorsza. Na odbiór tych spotkań wpływały również zmiany w matchmakingu i eksperymenty z osobnymi doświadczeniami PvE oraz PvPvE.

Nie zmienia to jednak najważniejszego. ARC Raiders pozostawia graczom przestrzeń do podejmowania własnych decyzji. Nie musisz być miły, ale możesz. Nie musisz strzelać, ale możesz. I nigdy nie masz pewności, którą opcję wybierze osoba stojąca po drugiej stronie.

O to właśnie chodzi

Najlepsze historie w ARC Raiders nie zawsze zaczynają się od strzelaniny. Czasami zaczynają się od dwóch obcych ludzi, którzy mogliby się pozabijać, ale postanawiają tego nie robić.

Loot można zdobyć ponownie. Ekwipunek można odbudować. Kolejna wyprawa prędzej czy później przyniesie nowe przedmioty. Ale spontaniczne spotkanie z kimś, kto zamiast strzelać, postanowił ci pomóc, zostaje w pamięci na dłużej.

I chyba właśnie dlatego ARC Raiders potrafi tak wciągnąć. Nie dlatego, że wszyscy są przyjaźni. Nie dlatego, że każdy chce współpracować. Tylko dlatego, że nigdy nie wiesz, co zrobi drugi gracz, a sam możesz zdecydować, jakim Raiderem chcesz być.

Możesz być przyjacielem. Możesz być skurwielem.

Wybór należy do ciebie.