Od It Takes Two po Overcooked. Za co tak lubimy co-opy?
W co-opach bywa różnie. Raz wspólnie rozwiązujemy zagadki i kombinujemy, jak przejść kolejny etap, innym razem próbujemy ogarnąć kuchnię, w której wszystko zaczyna się sypać. Czasem wystarczy jeden nieprzemyślany ruch, żeby cały plan poszedł w pizdu. I chociaż potrafi to nieźle zirytować, często właśnie z takich sytuacji jest najwięcej zabawy.
Ograłam już kilkanaście co-opów i zauważyłam, że frajdę sprawia mi nie tylko przechodzenie kolejnych poziomów, ale przede wszystkim to, jak różne gry zmuszają nas do współpracy. Czasem trzeba dobrze podzielić zadania, innym razem wspólnie rozgryźć zagadkę albo dopracować strategię. A to, co dla jednej ekipy jest świetną zabawą, dla innej może okazać się zwyczajnie męczące.
Kiedy twórcy naprawdę wiedzą, co robią
Trudno mówić o pomysłowości w grach kooperacyjnych bez wspomnienia o It Takes Two i Split Fiction od Hazelight Studios. W obu grach współpraca nie jest tylko dodatkiem do rozgrywki. Bez drugiej osoby zwyczajnie nie ruszymy dalej.
W It Takes Two bohaterowie otrzymują różne umiejętności, które wzajemnie się uzupełniają. Przykładowo, w jednym z etapów Cody może pokrywać powierzchnie łatwopalną żywicą, a May detonować ją za pomocą specjalnej broni. Dopiero połączenie tego pozwala pokonywać przeszkody i przeciwników. Gra regularnie wprowadza nowe mechaniki, dzięki czemu kolejne etapy potrafią zaskoczyć.
Split Fiction też stawia na współpracę, ale dorzuca do tego dwa zupełnie różne światy: fantasy i sci-fi. Mio i Zoe, dwie pisarki o zupełnie różnych zainteresowaniach, trafiają do rzeczywistości inspirowanych własnymi opowieściami. Gra przeskakuje między futurystycznymi technologiami a fantastycznymi stworzeniami, za każdym razem wprowadzając inne mechaniki.
Sam pomysł na połączenie fantasy i sci-fi bardzo przypadł mi do gustu, ale jeszcze bardziej spodobało mi się to, jak twórcy wykorzystali oba światy do projektowania poziomów i wyzwań. Do tego dochodzi świetna oprawa graficzna. Split Fiction przeszłam nawet dwukrotnie, żeby zagrać raz jako Mio, a raz jako Zoe i poznać rozgrywkę z obu perspektyw.
Nie każda gra potrzebuje jednak tak rozbudowanych mechanik, żeby skutecznie angażować dwie osoby. Czasem największym wyzwaniem okazuje się zwykły podział obowiązków. Zwłaszcza kiedy na kuchennym blacie zaczyna brakować miejsca, a kolejne zamówienia tylko się piętrzą.
Trzy gwiazdki albo gramy od nowa
Jeśli jest gra, która potrafi zamienić spokojny wieczór w serię nerwowych wrzasków, to zdecydowanie Overcooked. Przygotowywanie posiłków brzmi niewinnie, dopóki nie zaczynają piętrzyć się zamówienia, a każdy kolejny błąd kosztuje cenne sekundy. U mnie kończyło się to sporą dawką śmiechu, przekrzykiwaniem się, wyzywaniem i kolejnymi próbami zdobycia trzech gwiazdek. Bo przecież skoro zabrakło tak niewiele, to trzeba spróbować jeszcze raz. Oczywiście nie każdemu taki chaos przypadnie do gustu. Nie każdy jednak lubi grać pod presją czasu. Dla niektórych taki chaos będzie bardziej stresujący niż zabawny.
W Kebab Chefs! zajmujemy się przygotowywaniem potraw, obsługą klientów i stopniowym usprawnianiem restauracji. Najwięcej frajdy sprawiało mi kombinowanie, jak najlepiej podzielić obowiązki, żeby nadążyć ze wszystkimi zamówieniami.
W BOMBANANA! dobra organizacja pracy już nie wystarczy. Trzy małpy próbują wspólnie rozbroić bombę, ale zadanie nie jest takie proste. Jedna nie widzi, druga nie słyszy, a trzecia nie może mówić. Każda dysponuje innymi informacjami, więc gracze muszą znaleźć sposób, żeby się porozumieć. Potrafi to prowadzić do zabawnych nieporozumień. U nas też początkowy chaos szybko ustąpił wypracowanej strategii, której trzymaliśmy się w kolejnych próbach.
Dwie głowy, jedna zagadka
Skoro już mowa o komunikacji, trudno pominąć serię We Were Here. Często gracze znajdują się w oddzielnych pomieszczeniach, a każdy widzi tylko część potrzebnych wskazówek. Żeby rozwiązać zagadkę, trzeba dokładnie opisać drugiej osobie to, co ma się przed oczami, i wspólnie dojść do tego, jak wykorzystać zebrane informacje. Samemu zwyczajnie nie da się zobaczyć całego obrazka. Taki sposób rozwiązywania zagadek ma jednak swoje minusy. Jeśli ktoś nie lubi ciągłego opisywania symboli i wskazówek, We Were Here może go zwyczajnie zmęczyć.
Inaczej wygląda to w Portal 2, gdzie w trybie kooperacyjnym sterujemy dwoma robotami, Atlasem i P-Body. Tutaj można wspólnie analizować otoczenie, a rozwiązanie wymaga odpowiedniego wykorzystania portali, przycisków i innych elementów komór testowych. Zamiast tłumaczyć komuś, co znajduje się po drugiej stronie zamkniętych drzwi, trzeba ustalić, kto, gdzie i kiedy powinien coś zrobić.
Same zagadki nie wydawały mi się szczególnie trudne, choć znalezienie właściwego rozwiązania potrafiło zająć trochę czasu.
W LEGO Voyagers sterujemy dwoma klockami LEGO, które mogą skakać, turlać się i łączyć się z innymi klockami. Niby niewiele, ale wystarczy, żeby było nad czym pokombinować we dwójkę. To bardzo chillowa przygoda z charakterystycznym klimatem LEGO, w której można pomyśleć nad kolejnym krokiem, zamiast walczyć z upływającym czasem.
Miało być łatwo, wyszło jak zwykle
W PEAK można zaplanować trasę, przygotować się do wspinaczki i ustalić, jak pokonać kolejne przeszkody. Tylko co z tego, skoro jeden nieudany ruch potrafi wywrócić cały plan do góry nogami?
Wzajemna pomoc i ratowanie się z opresji dają sporo satysfakcji, zwłaszcza kiedy sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli. Ale nie oszukujmy się, największą dawkę śmiechu dostarczały mi właśnie wszelkiego rodzaju wpadki.
W Big Walk zamiast wspinaczki mamy wspólną eksplorację, szukanie drogi i rozwiązywanie zagadek. Można się zgubić, pokręcić w kółko, po drodze trochę powygłupiać, a mimo wszystko stopniowo posuwać się naprzód. I właśnie ten swobodny charakter przygody najbardziej zapadł mi w pamięć. Nie chodzi o to, żeby jak najszybciej dotrzeć do celu, tylko żeby wspólnie odkrywać, co właściwie trzeba zrobić.
W Biped wyzwaniem potrafi być nawet samo poruszanie się. Sterujemy tutaj dwunożnymi robotami, których nogami trzeba kierować niezależnie. To raczej przyjemny, chillowy co-op niż poważny test umiejętności.
A czasem trzeba podejść do sprawy poważnie
Przy Ready or Not kończą się jednak wygłupy. W tej taktycznej strzelance wcielamy się w członków jednostki SWAT, a kolejne misje wymagają ostrożnego działania, dobrej komunikacji i odpowiedniego planowania.
Grając z kolegą, staraliśmy się podchodzić do każdej misji z głową i osiągać jak najlepsze wyniki. Zamiast działać na własną rękę, ustalaliśmy kolejne kroki i pilnowaliśmy, żeby niepotrzebnie nie ryzykować. Tutaj nawet dobry refleks niewiele pomoże, jeśli zabraknie zgrania.
Nie każdy co-op musi być dla każdego
Nie każdy co-op wymaga jednak takiego skupienia. W Unravel Two sterujemy dwoma włóczkowymi bohaterami połączonymi nicią. Wspólnie pokonujemy przeszkody, wykorzystując łączącą ich włóczkę do wspinania się, huśtania i rozwiązywania zagadek. Unravel Two nie każe się nigdzie spieszyć. I pewnie wielu osobom właśnie to się spodoba. Mnie jednak rozgrywka momentami wydawała się zbyt powolna i ostatecznie nie wciągnęła mnie tak mocno jak inne co-opy.
I chyba właśnie za to lubię co-opy. Nigdy do końca nie wiadomo, czy bardziej zapamiętam świetnie rozegraną akcję, wspólnie rozwiązaną zagadkę, czy kolejną spektakularną porażkę.
Co-opy, które ograłam
Jeśli szukacie czegoś do wspólnego ogrania, podrzucam listę tytułów, które miałam okazję przetestować:
