GTA VI - skąd ten fenomen i dlaczego wszyscy czekają?
GTA VI- jak wytłumaczyć komuś, kto nie gra, dlaczego cały świat zwariował?
Wyobraź sobie taką sytuację. Od miesięcy oglądasz każdy materiał, analizujesz zwiastuny, śledzisz kolejne informacje i odliczasz dni do premiery. W końcu nadchodzi ten moment. Wspominasz przy obiedzie, że za chwilę wychodzi GTA VI, i słyszysz:
„Ale o co właściwie tyle hałasu? Przecież to tylko gra, w której kradnie się samochody i strzela do policji”.
No właśnie. Jak wytłumaczyć komuś, kto nie ma większego pojęcia o gamingu, że miliony ludzi na całym świecie czekają na tę premierę jak dzieci na pierwszą gwiazdkę? Jak przekazać komuś, że za tym całym zamieszaniem kryje się coś więcej niż możliwość zajumania sportowego samochodu i urządzenia małego armagedonu na środku miasta?
Spróbuję. A przy okazji może uda się przekonać kilka osób, że gaming nie jest chorobą, którą trzeba leczyć, tylko całkiem normalną formą spędzania wolnego czasu.
To nie zaczęło się wczoraj.
Żeby zrozumieć fenomen GTA VI, trzeba najpierw wiedzieć, czym właściwie jest Grand Theft Auto.
Dla części osób może być zaskoczeniem, ale ta seria ma już naprawdę długą historię. Jej początki sięgają 1997 roku, kiedy dostaliśmy produkcję z widokiem z góry, w której najważniejsza była przede wszystkim swoboda działania. Można było kraść samochody, wykonywać zadania i siać kompletny chaos na ulicach. Fabuła? Powiedzmy sobie szczerze, niekoniecznie była wtedy najważniejszym elementem całej zabawy. Druga część była raczej ewolucją.
Prawdziwy przełom przyszedł wraz z GTA III. Przejście do trójwymiarowego świata otworzyło przed serią zupełnie nowe możliwości. Miasto przestało być jedynie płaską planszą, a stało się przestrzenią, którą można było przemierzać, odkrywać i wykorzystywać na własnych zasadach. Po raz pierwszy tak mocno poczuliśmy, że naprawdę znajdujemy się w środku tego świata.
Potem pojawiło się Vice City i zaczęła się kolejna ewolucja. Klimat inspirowany latami 80., fantastyczna muzyka, charakterystyczne postacie, coraz ciekawsza fabuła i humor, który z czasem stał się jednym z najważniejszych znaków rozpoznawczych serii.
San Andreas poszło jeszcze dalej, oferując ogromny świat i masę nowych możliwości. Późniejsze GTA IV pokazało bardziej przyziemną, momentami wręcz przygnębiającą historię, a GTA V połączyło kilka różnych perspektyw i charakterów w jednej produkcji.
Dlaczego o tym wspominam?
Bo GTA przez lata przestało być po prostu grą o kradzieży samochodów. Stało się rozbudowanym światem, w którym można przeżywać historie, poznawać interesujących bohaterów, odkrywać kolejne miejsca i robić praktycznie wszystko, na co pozwala nam wyobraźnia oraz mechaniki przygotowane przez twórców.
I właśnie tutaj zaczyna się cała zabawa.
Rockstar nie bawi się w grzeczne opowiadanie historii.
Jedną z największych zalet serii jest jej bezkompromisowość. Rockstar Games nigdy szczególnie nie przejmowało się tym, czy wszyscy będą zadowoleni z poruszanych tematów.
Amerykański styl życia? Proszę bardzo. Konsumpcjonizm, polityka, media, celebryci, korporacje, społeczne podziały i ludzkie przywary? Wszystko można wziąć na warsztat, wyśmiać, przerysować i przedstawić w krzywym zwierciadle.
GTA jest w dużej mierze satyrą na współczesną Amerykę. Czasami subtelną, a czasami tak bezpośrednią, że trudno nie zastanawiać się, czy twórcy przypadkiem nie postanowili obrazić wszystkich po kolei. I właśnie za to można tę serię uwielbiać.
Co więcej, Rockstar potrafi stworzyć świat, który żyje własnym życiem. Nie chodzi wyłącznie o wielkość mapy czy liczbę dostępnych aktywności. Znaczenie mają szczegóły, dialogi, zachowania postaci, reklamy, audycje radiowe i cała masa drobiazgów, które budują wiarygodność przedstawionej rzeczywistości.
To trochę tak, jakby ktoś stworzył ogromną, interaktywną parodię prawdziwego świata, a następnie pozwolił nam swobodnie się po niej poruszać.
I nie, nie trzeba znać wszystkich amerykańskich polityków ani rozumieć każdego żartu, żeby dobrze się bawić.
Wyobraź sobie, że możesz wejść do serialu.
No dobra, ale jak właściwie wytłumaczyć osobie niezwiązanej z gamingiem, czym jest GTA?
Spróbowałbym tak:
Wyobraź sobie rozbudowany serial kryminalny. Masz interesujących bohaterów, historię pełną zwrotów akcji, charakterystyczne miejsca, humor, dramaty i całą masę wydarzeń rozgrywających się na przestrzeni kolejnych odcinków.
Teraz wyobraź sobie, że zamiast siedzieć przed telewizorem i obserwować poczynania bohaterów, możesz samodzielnie uczestniczyć w tym świecie.
Chcesz poznać dalszy ciąg historii? Proszę bardzo. Masz kolejną misję. Chcesz zwiedzić miasto? Nie ma problemu. Możesz wsiąść do samochodu, pojechać na plażę, odwiedzić restaurację albo po prostu włóczyć się bez konkretnego celu.
A może masz ochotę na coś mniej spokojnego? W takim razie zawsze możesz ukraść samochód, sprowokować policję i sprawdzić, jak długo uda Ci się przeżyć z pięcioma gwiazdkami poszukiwania.
Właśnie na tym polega część uroku GTA. Gra daje nam pewne ramy, historię i przygotowany przez twórców świat, ale pozostawia mnóstwo miejsca na własne pomysły.
Można spędzić kilka godzin, realizując kolejne misje fabularne, a następnego dnia przez podobny czas nie zrobić absolutnie niczego istotnego z punktu widzenia głównej historii.
I nadal będzie to świetnie spędzony czas.
To trochę jak z wakacjami. Nie każdy musi mieć rozpisany plan każdej godziny. Czasami największą przyjemnością jest po prostu możliwość robienia tego, na co akurat ma się ochotę.
Dlaczego akurat GTA VI wywołuje takie szaleństwo?
Tutaj dochodzimy do sedna całego zamieszania.
Ostatnia główna odsłona serii, GTA V, zadebiutowała w 2013 roku. Od tamtego czasu minęło ponad trzynaście lat. Trzynaście lat! W świecie gamingu to praktycznie cała epoka.
W międzyczasie zmieniły się konsole, technologia, oczekiwania graczy i sam rynek gier. A GTA V nadal sprzedaje się jak świeże bułeczki. Według danych Take-Two produkcja przekroczyła 230 milionów sprzedanych egzemplarzy, natomiast cała seria Grand Theft Auto przekroczyła 475 milionów. To liczby, które naprawdę trudno zignorować.
Nie mówimy więc o niszowej produkcji, na którą czeka garstka fanów. Mówimy o jednej z największych marek w całej branży rozrywkowej. I to nie tylko gamingowej.
Ale same wyniki sprzedaży nie wyjaśniają wszystkiego.
Ludzie czekają na GTA VI, ponieważ Rockstar przez lata przyzwyczaił nas do tego, że jego największe produkcje są czymś wyjątkowym. Studio nie wypuszcza kolejnych odsłon co roku, nie próbuje za wszelką cenę utrzymywać zainteresowania dziesiątkami podobnych sequeli. Kiedy zapowiada nową część GTA, cały gamingowy świat zaczyna się przyglądać.
A teraz wyobraźcie sobie, że po tych wszystkich latach wracamy do Vice City.
Miasta, które starsi gracze pamiętają z jednej z najbardziej charakterystycznych odsłon serii. Tym razem jednak przenosimy się do współczesnej wersji świata inspirowanego Florydą, a w centrum historii znajdą się Jason i Lucia.
Nie będę tutaj rozpisywał się o każdym szczególe, bo przecież nie chodzi o tworzenie przedpremierowej recenzji. Wystarczy powiedzieć, że Rockstar ponownie zabiera nas do świata, w którym przestępczość, absurdalna rzeczywistość, humor i satyra mają stworzyć jedną wielką mieszankę.
A ja? Jaram się jak Rzym za Nerona. Albo Londyn w 1666 roku…
Oglądam wszystko, co tylko pojawia się w sieci. Każdy materiał, każdą zapowiedź, każdy kolejny szczegół. I podejrzewam, że nie jestem w tym odosobniony.
GTA VI to jedna z najbardziej oczekiwanych premier w historii całej branży.
Czy produkcja spełni wszystkie oczekiwania? Tego dowiemy się dopiero po premierze. Hype jest ogromny, ale nawet Rockstar nie ma magicznej różdżki. Na razie możemy mówić o oczekiwaniach, nie o jakości gotowego produktu.
Kochanie, GTA VI wychodzi. Musimy porozmawiać.
Przejdźmy teraz do tematu, który może zainteresować szczególnie tych graczy, którzy mają w domu drugą połówkę niezbyt rozumiejącą ich gamingowe zainteresowania.
Bo umówmy się, nie każdy musi grać w gry. Nie każdy musi wiedzieć, czym różni się FPS od RPG, dlaczego ktoś potrafi spędzić kilkadziesiąt godzin w jednym wirtualnym świecie albo dlaczego premiera konkretnej produkcji wywołuje takie emocje.
Problem zaczyna się wtedy, kiedy czyjeś zainteresowania są automatycznie traktowane jako strata czasu.
W internecie nietrudno znaleźć osoby, które z niedowierzaniem pytają, jak dorosły człowiek może spędzać wolne chwile przed konsolą. Jak można tak marnować życie? Czy nie ma nic lepszego do roboty?
Co ciekawe, czasami wystarczy trochę dłuższa rozmowa, żeby okazało się, że ten sam człowiek, który zarzuca graczom marnowanie czasu, sam potrafi spędzić kilka godzin dziennie na przeglądaniu mediów społecznościowych.
I tutaj pojawia się pewna zabawna niekonsekwencja.
Sam pracuję, mam rodzinę, ćwiczę, czytam książki, a przy okazji znajduję czas na gry. Nie jest tak, że od rana do wieczora siedzę przed konsolą i nakurwiam we wszystko po kolei jak opętany. Można mieć różne zainteresowania i pogodzić je ze sobą. Wszystko zależy od organizacji czasu i priorytetów.
Oczywiście premiera GTA VI będzie trochę inną sytuacją. Nie będę udawał, że nie planuję spędzić przy tej grze naprawdę sporo czasu. Możliwe, że pierwsze dni będą wyglądały nieco inaczej niż zwykle. Ale ejj, taka premiera nie zdarza się codziennie.
I właśnie tutaj chciałbym zwrócić się do partnerów oraz partnerek graczy.
Nie musicie rozumieć, dlaczego ktoś tak bardzo czeka na GTA VI. Nie musicie oglądać wszystkich zwiastunów, analizować mapy ani słuchać przez godzinę o tym, jak niesamowicie wygląda wirtualne Vice City.
Ale spróbujcie zrozumieć, że dla drugiej osoby może to być naprawdę ważne wydarzenie.
Tak samo jak ktoś czeka na koncert ulubionego zespołu, premierę filmu, nowy sezon serialu czy ważne wydarzenie sportowe, gracz może czekać na premierę swojej wymarzonej produkcji.
I nie ma w tym niczego złego.
Oczywiście wszystko ma swoje granice. Jeśli ktoś zamierza przez tydzień ignorować rodzinę, obowiązki i podstawowe potrzeby życiowe, bo musi zobaczyć każdy zakamarek Vice City, to problemem nie jest GTA, tylko brak rozsądku.
Ale jeśli druga połówka chce po prostu dostać trochę przestrzeni na realizowanie swojej pasji, może warto jej to umożliwić.
A do wszystkich graczy mam jedną małą prośbę: pamiętajcie, że poza Vice City istnieje jeszcze prawdziwy świat. I niestety nie wszystkie “misje” można przełożyć na później…
Nie musisz grać, żeby zrozumieć.
Myślę, że właśnie tutaj dochodzimy do najważniejszej rzeczy.
Nie każdy musi lubić gry. Nie każdy musi rozumieć, dlaczego ktoś potrafi spędzić kilkaset godzin w jednym tytule, analizować zwiastuny albo odliczać dni do premiery.
Tak samo jak ja nie muszę być fanem każdego serialu, dyscypliny sportowej czy muzycznego gatunku, żeby zaakceptować, że dla innych ludzi są one ważne.
Gaming to forma rozrywki, która przez lata ogromnie się rozwinęła. Dzisiaj gry potrafią opowiadać historie, wywoływać emocje, budować całe społeczności i dostarczać doświadczeń, których nie znajdziemy w żadnym innym medium.
GTA jest jednym z najlepszych przykładów tego, jak wiele można osiągnąć w tej branży.
Dlatego jeśli nadal zastanawiacie się, dlaczego tyle osób czeka na szóstą odsłonę, spróbujcie spojrzeć na nią nie jak na kolejną grę o kradzieży samochodów, ale jak na wielką, interaktywną przygodę, która pozwala na chwilę oderwać się od codzienności.
A jeśli mimo wszystko nie poczujecie tego fenomenu, trudno. Nie każdy musi być graczem.
Ale może warto czasami dać drugiej osobie trochę przestrzeni na to, co sprawia jej przyjemność.
Nie musisz lubić gier, żeby zrozumieć, dlaczego ktoś inny je kocha.




